De wet in één alinea
PSD2 staat voor de tweede Payment Services Directive, de Europese betaalrichtlijn. Vóór die wet had alleen je bank toegang tot je rekening. Wilde een andere app je transacties zien, dan moest je je inloggegevens afstaan, en dat is nooit een goed idee geweest.
Sinds PSD2 is dat verboden én overbodig. Banken moeten een beveiligde ingang aanbieden waar een andere partij, mét jouw uitdrukkelijke toestemming, je rekeninggegevens mag ophalen. Zonder je wachtwoord, en zonder dat die partij iets kan overmaken.
Wat het voor jou verandert
Je merkt het alleen als je het zelf gebruikt. Koppel je een app aan je bank, dan log je in bij je eigen bank (in de bankapp of op de site van je bank) en geef je daar toestemming. Die app ziet daarna wat jij hebt goedgekeurd en niets meer.
- Je geeft nooit je bankwachtwoord of pincode aan de app.
- Je tekent voor inzage, niet voor betalingen. Inzage en betalen zijn twee aparte rechten.
- Je kunt de toestemming op elk moment intrekken, bij de app en bij je bank.
- De toestemming verloopt sowieso vanzelf na negentig dagen. Daarna moet je opnieuw inloggen bij je bank.
Wie het mag
Niet iedereen. Een partij die rekeninggegevens wil ophalen heeft een vergunning nodig van een toezichthouder. In Nederland is dat De Nederlandsche Bank. Zo'n vergunninghouder heet een AISP: een rekeninginformatiedienstverlener.
Veel apps hebben die vergunning niet zelf, maar werken via een partij die hem wel heeft. Dat mag en is heel gewoon; het betekent dat er een vergunninghouder tussen zit die onder toezicht staat.
En Saldo dan
Saldo leest je transacties via zo'n PSD2-koppeling. Alleen lezen: Saldo kan geen geld overmaken en kan dat ook niet aanvragen. Wat Saldo met die transacties doet is ze indelen in categorieën, je vaste lasten eruit halen en laten zien wat je overhoudt.